ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ-Καινοτόμα υλικά παρατείνουν τη ζωή των αρθροπλαστικών ισχίου και γόνατος

Σημαντική πρόοδο έχουν σημειώσει τα τελευταία χρόνια οι αρθροπλαστικές ισχίου και γόνατος, όχι μόνο από την άποψη των εμπειριών στις χειρουργικές τεχνικές, αλλά κυρίως στα υλικά που χρησιμοποιούνται στις τεχνητές αρθρώσεις.

Τα υλικά αυτά θα πρέπει να έχουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, όπως να είναι συμβατά με το ανθρώπινο σώμα, να μην έχουν τοξικότητα, να τοποθετούνται και να αλλάζουν εύκολα εάν χρειαστεί, αλλά κυρίως να φθείρονται με πολύ αργό ρυθμό ώστε η αρθροπλαστική να ζήσει για πάρα πολλά χρόνια.

Οι τεχνητές αρθρώσεις λοιπόν κατασκευάζονται πλέον είτε από ένα εξειδικευμένο πλαστικό που ονομάζεται πολυαιθυλένιο, είτε από κεραμικό, είτε από μέταλλο. Καθένα απ’ αυτά τα υλικά έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τη δική του αντοχή και θα πρέπει να αφορά ξεχωριστές ομάδες ασθενών, ανάλογα με την ένδειξη που ο χειρουργός προαποφασίζει.

Το πολυαιθυλένιο έχει εξελιχθεί τεχνικά πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια και κατασκευάζεται πλέον υπό συνθήκες τέτοιες ώστε να μη φθείρεται γρήγορα. Για να επιτευχθεί αυτό χρησιμοποιείται πολλές φορές η προσθήκη της βιταμίνης Ε και η αποστείρωση του πλαστικού σε απουσία αέρα με τη χρήση ακτινοβολίας τύπου Γ. Τα νέα αυτά πολυαιθυλένια χρησιμοποιούνται ευρέως στην αρθροπλαστική του ισχίου και του γόνατος και είναι ο χρυσός κανόνας για το ηλικιακό φάσμα των ανθρώπων από τα 70 και μετά.

Τα κεραμικά υλικά είναι μια σχετικά πρόσφατη εξέλιξη στον τομέα των αρθροπλαστικών. Έχουν εξαιρετικά μεγάλη αντοχή, αλλά το κυριότερο χαρακτηριστικό τους είναι ότι δε φθείρονται εύκολα. Επίσης, μπορεί να δώσουν στις αρθροπλαστικές του ισχίου μεγάλης διαμέτρου αρθρούμενες κεφαλές, που είναι και το ζητούμενο για τη σταθερότητα των αρθροπλαστικών, και να χρησιμοποιηθούν και σε νέους ασθενείς που είναι ιδιαίτερα δραστήριοι στα σπορ. Η επιλογή λοιπόν των κεραμικών υλικών γίνεται στο νεώτερο ηλικιακό φάσμα μεταξύ των 40-70 ετών, απαιτεί ωστόσο υψηλή χειρουργική κατάρτιση, διότι τα υλικά αυτά πρέπει να ενσφηνώνονται στο ανθρώπινο σώμα με απόλυτη ακρίβεια γιατί διαφορετικά μπορεί να καταστραφούν.

Η τελευταία κατηγορία που έχει συζητηθεί πολύ τα τελευταία 5 χρόνια είναι οι μεταλλικές αρθρώσεις, δηλαδή οι αρθρώσεις όπου η μεταλλική κεφαλή αρθρώνεται στην μεταλλική κοτύλη. Οι αρθροπλαστικές αυτές ήταν πολύ δημοφιλείς την προηγούμενη 10ετία. Παρόλα αυτά η έρευνα έδειξε ότι, δυστυχώς, κυρίως λόγω κακής τοποθέτησής τους προκαλούνται ρινίσματα μετάλλου μέσα στο σώμα, τα οποία με τη σειρά τους καταστρέφουν τους ιστούς πέριξ της άρθρωσης. Παρά την ενδιαφέρουσα προοπτική που προσφέρουν αυτές οι αρθρούμενες επιφάνειες, σήμερα ενδείκνυται μόνο σε νέους ασθενείς με υψηλές αθλητικές δραστηριότητες, οι οποίοι όμως πρέπει να προϊδεαστούν ότι ενδεχόμενη παραγωγή ρινισμάτων μετάλλου μπορεί να καταστρέψει την άρθρωσή τους.

Για τους ανθρώπους από 70 και άνω, η καλή τοποθέτηση των υλικών με ή χωρίς χειρουργικό τσιμέντο και με τη χρήση σύγχρονου πολυαιθυλενίου ενισχυμένου με βιταμίνη Ε είναι η ενδεδειγμένη λύση με την εγγύηση της μακροβιότητας των υλικών. Για τους νεώτερους ασθενείς, δηλ. όσους είναι μεταξύ 40 και 70 ετών, η επιλογή των κεραμικών υλικών με προθέσεις χωρίς τσιμέντο (όπου αυτό είναι δυνατό), είναι η προτεινόμενη από την παγκόσμια βιβλιογραφία οδηγία.

Τέλος, οι μεταλλικές αρθρούμενες επιφάνειες θα πρέπει να χρησιμοποιούνται πολύ προσοχή, όχι σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας και με την προειδοποίηση ότι μπορεί να προκαλέσουν ιστικές αντιδράσεις.

Ελευθέριος Τσιρίδης MD, MSc (Orth)(London), DMed, PhD, FRCS
Αναπληρωτής Καθηγητής Ορθοπεδικής Χειρουργικής του ΑΠΘ – Γ΄ Πανεπιστημιακή Ορθοπεδική Κλινική του Νοσοκομείου «ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ» Θεσσαλονίκης
Γενικός Γραμματέας της Ευρωπαϊκής Ορθοπεδικής Εταιρίας Ισχίου

ΟΥΡΟΛΟΓΙΑ-Ουρική νόσος

Ορισμός

Η ουρική νόσος είναι μια μεταβολική πάθηση που χαρακτηρίζεται από χρόνια υπερουριχαιμία η οποία προκαλεί καρδιαγγειακά προβλήματα, οξεία και χρόνια νεφρική ανεπάρκεια, υπέρταση, σακχαρώδη διαβήτη, νεφρολιθίαση, ουρική αρθρίτιδα και ενοχοποιείται και για πολλά άλλα συνοδά νοσήματα.

Αίτια Υπερουριχαιμίας

Υπερουριχαιμία ονομάζουμε την άνοδο του ουρικού οξέος του αίματος πέραν του 6,8 mg/dL. Το όριο αυτό έχει τεθεί διότι αποτελεί και το όριο διαλυτότητας του ουρικού οξέος στο αίμα. Πέραν από αυτό το ουρικό οξύ κρυσταλλώνεται σε κρυστάλλους ουρικού μονονατρίου και κατακάθεται στις αρθρώσεις και σε πολλούς άλλους ιστούς τους σώματος, όπως πχ στους μυς, στον σκληρό των οφθαλμών, στη καρδιά, στα νεφρά, στα αγγεία και αλλού. Στην καθημερινή κλινική πράξη όμως σαν όριο θεωρείται από πολλούς το 6,5 mg/dL και στις γυναίκες και στους άνδρες. Μεγαλύτερο από αυτό θεωρούμε ότι ένα άτομο πάσχει από βλαπτική υπερουριχαιμία και θα πρέπει με κάποιον τρόπο να αντιμετωπισθεί θεραπευτικά σύμφωνα με τις πιο σύγχρονες απόψεις που θα αναφέρουμε στη συνέχεια.

O σχηματισμός κρυστάλλων ουρικού μονονατρίου εξαρτάται βεβαια όχι μόνο από την συγκέντρωση ουρικού στο αίμα αλλά και από τις συνθήκες ενυδάτωσης, το pH, την θερμοκρασία, την συγκέντρωση κατιόντων, την παρουσία πρωτεογλυκανών, κολλαγόνου και θειϊκής χονδροϊτίνης. In vitro οι κρύσταλλοι ουρικού οξέος κατακρημνίζονται σε συγκεντρώσεις περίπου 6,8 mg/dL. Η κατακρήμνιση όμως μπορεί να γίνει και σε χαμηλότερες συγκεντρώσεις ανάλογα με τις τοπικές συνθήκες περιβάλλοντος (Liote F et al., Rheum Dis Clin North Am 2006;32:295-311).

Τα αίτια της υπερουριχαιμίας είναι πολλά και διαχωρίζονται σε τρεις μεγάλες ομάδες: α) σε αυτά που οδηγούν σε υπερβολική παραγωγή του ουρικού οξέος στον οργανισμό, β) σε αυτά που προκαλούν μειωμένη αποβολή του ουρικού οξέος από τα νεφρά και γ) σε μικτά αίτια.
Υπερουριχαιμία από υπερβολική παραγωγή ουρικού οξέος στον οργανισμό.

Την υπερουριχαιμία αυτού του τύπου την χωρίζουμε σε δύο μεγάλες υποκατηγορίες: την πρωτοπαθή υπερουριχαιμία και την δευτεροπαθή υπερουριχαιμία.

Πρωτοπαθή υπερουριχαιμία προκαλούν:

α) Η ιδιοπαθής υπερουριχαιμία, όπου το αίτιο είναι άγνωστο ή ακόμη μη διαγνωσμένο και

β) Η υπερβολική παραγωγή πουρινών στον οργανισμό συνήθως από γενετικές βλάβες στα γονίδια που ελέγχουν τον μεταβολισμό τους όπως είναι το σπανιότατο σύνδρομο Lesch-Nyhan*, όπου έχουμε μια ολική έλλειψη του ενζύμου της hypoxanthine guanine phosphoribosyltransferase (HGPRT), το σύνδρομο Kelley-Seegmiller (μερική έλλειψη του HGPRT) ή η υπερδραστηριότητα της συνθετάσης του PRPP (Phosphoribosyl pyrophosphate) που αποτελεί το κυριότερο ένζυμο της de novo σύνθεσης των πουρινών.

* Σύνδρομο Lesch-Nyhan ή νεανική ουρική αρθρίτιδα, είναι μια σπάνια κληρονομική νόσος που οφείλεται σε μετάλλαξη του γόνιδίου της HGPRT που ευρίσκεται στο X χρωμόσωμα. Εμφανίζεται 1 φορά στις 380.000 γεννήσεις και αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1964. Συνδυάζει υπερουριχαιμία, υπερουρικοσουρία, ουρική αρθρίτιδα, νευρολογικά προβλήματα στο επίπεδο του νευρομυϊκού συντονισμού (χορεία) και πνευματική καθυστέρηση. Ακόμη λόγω έλλειψης του ενζύμου HGPRT, το άτομο δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει σωστά την B12 και δημιουργείται μεγαλοβλαστική αναιμία. Τα συμπτώματα εμφανίζονται το πρώτο έτος της ζωής και εξελίσσονται. Συνήθως μεταδίδεται από την μητέρα στο γυιό αλλά έχουν αναφερθεί και περιπτώσεις de novo. Η θεραπεία του γίνεται με αλλοπουρινόλη για την μείωση των επιπλοκών που θα προκαλέσει η υπερουριχαιμία. Για τις νευρολογικές βλάβες όμως χρησιμοποιούνται ακόμη πειραματικές θεραπείες.

*Σύνδρομο Kelley-Seegmiller, είναι μια σπάνια κληρονομική διαταραχή (μερική έλλειψη του HGPRT), που χαρακτηρίζεται από δημιουργία ουρικών λίθων, πρώϊμη εμφάνιση ουρικής αρθρίτιδας και ελαφρά νευρολογικά συμπτώματα. Κληρονομικότητα υπολειπόμενη συνδεδεμένη με το Χ γονίδιο.

* Αυξημένη δραστηριότητα της PRPP συνθετάσης. Πρόκειται για μια κληρονομική πάθηση συνδεδεμένη με το X γονίδιο. Οι ασθενείς αυτοί αναπτύσσουν ουρική αρθρίτιδα στην ηλικία των 15-30 ετών και πάσχουν σε μεγάλη συχνότητα από νεφρικούς ουρικόλιθους.
Δευτεροπαθή υπερουριχαιμία προκαλούν:

α) Η υπερβολική εξωγενής, διαιτητική λήψη πουρινών (αδενίνη, υποξανθίνη), όπως πχ η δίαιτα με τροφές που περιέχουν πολλές πρωτείνες (κρέατα και θαλασσινά).

β) Η ενδογενής υπερπαραγωγή πουρινών συνήθως μετά από υπερβολική καταστροφή κυττάρων του οργανισμού όπως πχ μετά από μεταμόσχευση συμπαγούς οργάνου ή μετά από έντονη και ταχεία λύση καρκινικών όγκων ή λευχαιμικών κυττάρων που μπορεί να προκαλέσει μια ισχυρή xημειοθεραπεία ή μια ευρεία ακτινοθεραπεία (σύνδρομο λύσης όγκου) ή τέλος και από μια χρόνια καθολική δερματική ψωρίαση, λόγω έντονης εναλλαγής (turnover) των κυττάρων του δέρματος και

γ) Από υπερβολικό καταβολισμό του ATP του οργανισμού όπως συμβαίνει σε νόσους εναπόθεσης γλυκογόνου*, σε υποξυγόνωση και μειωμένη διατροφή των ιστών (σακχαρώδης διαβήτης, παχυσαρκία, υπέρταση, υπερκατανάλωση οινοπνεύματος κα)

* Tο γλυκογόνο είναι η μακρομοριακή μορφή της γλυκόζης, που αποθηκεύεται κυρίως στα κύτταρα του ήπατος και των σκελετικών μυών με τη μορφή κυτταροπλασματικών κοκκίων και μπορεί γρήγορα να υδρολυθεί και να απελευθερώσει γλυκόζη στο αίμα σε περιόδους ανάγκης.

Οι γλυκογονώσεις είναι νοσήματα που χαρακτηρίζονται από αυξημένη εναπόθεση γλυκογόνου στους ιστούς. Οι νόσοι αυτοί επηρεάζουν κυρίως την λειτουργία του ήπατος.

Oι γλυκογονώσεις κληρονομούνται συνήθως με τον αυτοσωμικό υπολειπόμενο τύπο. Η διάγνωση τίθεται με την ιστολογική εξέταση του ηπατικού ιστού. Tο συχνότερο κλινικό εύρημα είναι η ηπατομεγαλία. (www.iatrikionline.gr).

Υπερουχαιμία από μειωμένη αποβολή ουρικού οξέος από τα νεφρά.

Το ουρικό οξύ στα νεφρά υφίσταται πολλές διεργασίες δηλαδή αρχικά διηθείται από το σπείραμα σε ποσοστό 100%, μετά απορροφάται κατά 98-100% από τον αυλό του εγγύς εσπειραμένου, στη συνέχεια απεκκρίνεται στον αυλό του εγγύς εσπειραμένου κατά 50% και μετά επαναρροφάται κατά 42-48%. Τελικά το ποσόν του ουρικού οξέος που αποβάλλεται είναι το 10-12% αυτού που διηθείται από το σπείραμα.

Προ 12 ετίας περίπου απομονώθηκαν δύο γονίδια στα κύτταρα του εγγύς εσπειραμένου νεφρικού σωληναρίου, τα οποία εκφράζουν δύο πρωτείνες την SLC 22A12 και SLC2A9, που δρουν στην επαναρρόφηση και απέκριση του ουρικού οξέος. Πολυμορφισμοί των γονιδίων οδηγούν σε διαταραχές της αποβολής του ουρικού οξέος. Πιο αναλυτικά στην μεμβράνη των κυττάρων των εγγύς εσπειραμένων έχουν ανευρεθεί τριών ειδών πρωτείνες; 1) Η URAT -1, που ανταλλάσει ιόντα με ουρικό οξύ (urate/anion exchanger) και αναστέλλεται από την λοσαρτάνη (αναστολέας του υποδοχέα της αγγειοτενσίνης ΙΙ) αλλά και από άλλα ουρικοδιουρητικά. 2) Η hOAT1 (human organic anion transporter), που μεταφέρει οργανικά ανιόντα, άρα και ουρικό οξύ μέσα στο κύτταρo και αναστέλλεται από ουρικοδιουρητικά και αντιουρικοδιουρητικά φάρμακα και 3) Η UAT (urate transporter) που διευκολύνει την αποβολή του ουρικού οξέος από τα κύτταρα. Οι τρεις αυτές πρωτείνες είναι υπεύθυνες για την απορρόφηση, την απέκκριση και την επαναρρόφηση του ουρικού οξέος στα νεφρά (Enomoto et al., Nature 2002).

Προ 5ετίας διαπιστώθηκε ότι εκτός των προαναφερομένων πρωτεινών-αντλιών ουρικού οξέος στην επιφάνεια των κυττάρων του εγγύς εσπειραμένου σωληναρίου υπάρχει και μιά ακόμη, η ABCG2, η οποία αντλεί το ουρικό οξύ από το αίμα και περνώντας το από το κύτταρο, το αποβάλει στα ούρα. Στο 10% των καυκασίων η συγκεκριμένη πρωτείνη έχει υποστεί μια μετάλλαξη, την Q141K, η οποία αλλάζει την στερεοχημική δομή της και την απομακρύνει από την θέση της στην επιφάνεια του κυττάρου, με αποτέλεσμα να σταματά ή να μειώνει την λειτουργία της. Η μετάλλαξη αυτή οδηγεί προοδευτικά στην άνοδο του ουρικού οξέος στο αίμα και τελικά στην ουρική αρθρίτιδα. Η Q141K δεν είναι συχνή στους αφροαμερικάνους (1-2%), ενώ είναι υπερβολικά συχνή στους ασιάτες 30%.

Το ενδιαφέρον είναι ότι ερευνητές κατόρθωσαν, σε κυτταροκαλλιέργειες, διατρέφοντας τα κύτταρα με ένα είδος μορίου, το VRT-325, να αυξήσουν την παραγωγή της πρωτεϊνης ABCG2, να διορθώσουν την δομή της και να την επαναφέρουν στην επιφάνεια του κυττάρου. Τα κύτταρα που είχαν αυτή την διατροφή μπορούσαν και αντλούσαν το ουρικό οξύ όπως τα φυσιολογικά. (17 Aπρ. 2013. )

Καταστάσεις που δημιουργούν αύξηση της οξύτητας των ούρων όπως η διαβητική οξέωση, το οινόπνευμα, η ασπιρίνη σε μικρές δόσεις (οι μεγάλες προκαλούν ουρικοδιούρηση), η ασιτία κα. δημιουργούν οργανικά οξέα που σε αυτές τις περιπτώσεις ανταγωνίζονται την απέκκριση του ουρικού οξέος από τα νεφρικά σωληνάρια. Ακόμη διάφορα φάρμακα όπως αντιδιουρητικά, η κυκλοσπορίνη, το νικοτινικό οξύ, τα κυτταροτοξικά και άλλα που δημιουργούν διαταραχές των ιόντων στην περιοχή των νεφρικών σωληναρίων παρεμποδίζουν την τελική αποβολή του ουρικού οξέος.

Η υπερουριχαιμία που οφείλεται σε μειωμένη αποβολή του ουρικού οξέος από τα νεφρά καλύπτει το 90% των περιπτώσεων και διαχωρίζεται σε:

1) Πρωτοπαθή ή Ιδιοπαθή υπερουριχαιμία Το αίτιο είναι άγνωστο ή δεν έχει διαγνωσθεί ακόμη.

2) Δευτεροπαθή υπερουριχαιμία από:

α) Μειωμένη νεφρική λειτουργία
Οικογενής νεανική ουρική νεφροπάθεια: Πρόκειται για σπάνια κληρονομική πάθηση που μεταβιβάζεται με αυτοσωμικό επικρατούντα τρόπο και χαρακτηρίζεται από προοδευτική νεφρική ανεπάρκεια. Οι ασθενείς παρουσιάζουν μειωμένη απέκκριση ουρικού οξέος (τυπικά 4%). Σε νεφρική βιοψία διαπιστώνεται σκλήρυνση των νεφρικών σωληναρίων και ενδιάμεση σωληναριακή βλάβη, αλλά όχι εναποθέσεις ουρικού οξέος.
Κλασική νεφρική ανεπάρκεια: Είναι από τους συχνότερους λόγους υπερουριχαιμίας. Στις περισσότερες περιπτώσεις για να αρχίσει το ουρικό οξύ να ανέρχεται σε βλαπτικά επίπεδα θα πρέπει η κάθαρση κρεατινίνης να μειωθεί κάτω από 20 mL/min. Σε άλλες όμως καταστάσεις όπως στην κυστική νόσο των νεφρών το ουρικό οξύ ανέρχεται και με υψηλότερη κάθαρση κρεατινίνης (βλέπε και υπερουριχαιμία και νεφρική ανεπάρκεια στις συννοσηρότητες).

β) Μειωμένη απέκκριση ουρικού οξέος από τα σωληνάρια από ανταγωνισμό με άλλα ανιόντα όπως πχ στη γαλακτική ή κετονική οξέωση (starvation ketosis), στην αλκοολική κετο-οξέωση και αλλού.

γ) Αύξηση της επαναρρόφησης του ουρικού οξέος στα νεφρικά σωληνάρια (αφυδάτωση, διουρητικά, αντοχή στην ινσουλίνη, μεταβολικό σύνδρομο).

δ) Σε νόσους όπως πχ σε υπέρταση, υπερπαραθυρεοειδισμό, κάποια φάρμακα, σαρκοείδωση, δηλητηρίαση από μόλυβδο. Η τελευταία όταν είναι χρόνια όπως πχ σε επαγγελματίες που κατασκευάζουν μπατταρίες αυτοκινήτων, χρώματα και παράνομα οινοπνευματώδη ποτά η υπερουριχαιμία είναι δυνατόν να είναι ιδιαίτερα υψηλή. Στις περισσότερες από τις άλλες περιπτώσεις ο μηχανισμός της υπερουριχαιμίας δεν έχει διευκρινισθεί.

ε) Από φάρμακα. Τα κυριότερα φάρμακα που συμμετέχουν στη δημιουργία υπερουριχαιμίας είναι: α) τα αντιουρικοζουρικά, τα διουρητικά, τα διουρητικά της καμπύλης, η πυραζιναμίδη, η εθαμπουτόλη, το νικοτινικό οξύ, η levodopa, η κυκλοσπορίνη και μερικά από τα ανοσοκατασταλτικά όπως είναι η κυκλοσπορίνη και το τακρόλιμους.

Η ασπιρίνη (σε μικρές δόσεις (1-2 g/day) μειώνει την απέκκρισή του ουρικού οξέος, ενώ σε μεγάλες (>3 g/day) έχει ουρικοδιουρητικό αποτέλεσμα), Σε μια μελέτη βρέθηκε ότι η ασπιρίνη σε δόση 75 mg/day που συνήθως χορηγείται για την αντιαιμοπεταλιακή της δράση, έχει την δυνατότητα να μειώνει κατά 15% την απέκκριση του ουρικού οξέος και να προκαλεί υπερουριχαιμία (Caspi D et al., Arthritis Rheum. 2000;43(1):103-108).

Τα οιστρογόνα αυξάνουν την αποβολή του ουρικού οξέος από τα νεφρά, γιαυτό το λόγο και ο μικρός επιπολασμός της ουρικής αρθρίτιδας στις προεμμηνοπαυσιακές γυναίκες. Μέχρι προ 10ετίας η ευρεία χρήση της θεραπείας υποκατάστασης με οιστρογόνα είχε κρατήσει σε χαμηλά επίπεδα τον επιπολασμό της ουρικής αρθρίτιδας στην μετεμμηνοπαυσιακή φάση των γυναικών σε σχέση με τους άνδρες. Η μείωση μέχρι εξάλειψης της χορήγησης οιστρογόνων στις γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση προκάλεσε μια έξαρση των περιπτώσεων της ουρικής αρθρίτιδας (Bieber et al., Arthritis and Rheum. 2004;50(8):2400-2414).

στ) Στην Τρισωμία 21 (Σύνδρομο Down)

Μεικτή υπερουριχαιμία

Ονομάζεται η υπερουριχαιμία από συνδυασμό αυξημένης παραγωγής και μειωμένης αποβολής του ουρικού οξέος στα νεφρά δηλαδή εάν η παραγωγή του ουρικού οξέος είναι περισσότερη από 250 έως 750 mg την ημέρα και υπάρχει και κάποιο πρόβλημα στην απέκκριση του από τα νεφρά.

α) Υπερουριχαιμία από υπερβολική λήψη οινοπνεύματος.

Ο μηχανισμός αυτού του τύπου υπερουριχαιμίας είναι αρκετά πολύπλοκος. Οσον αφορά την αύξηση της παραγωγής του ουρικού οξέος: το οινόπνευμα αυξάνει την πρωτογενή παραγωγή του ουρικού οξέος διότι αυξάνει τις συγκεντρώσεις στο πλάσμα της ξανθίνης και υποξανθίνης με αποτέλεσμα την αύξηση του καταβολισμού των πουρινών (ίσως και σαν αναστολέας της δευδρογενάσης της ξανθίνης). Η πρόσληψη μπύρας ενισχύει τον παραπάνω μηχανισμό ενώ παράλληλα επειδή η μπύρα είναι προϊόν ζύμωσης, περιέχει και μεγάλες ποσότητες πουρινών. Όσον αφορά την μειωμένη αποβολή του ουρικού οξέος από τα νεφρά: το οινόπνευμα αυξάνει την παραγωγή του γαλακτικού οξέος και προκαλεί γαλακτική οξέωση, αύξηση της οξύτητας των ούρων, μειώνοντας με αυτόν τον τρόπο την αποβολή του ουρικού οξέος από τα νεφρά από ανταγωνισμό με άλλα ανιόντα. Η μείωση της αποβολής ενισχύεται από την συνυπάρχουσα χρόνια αφυδάτωση και πιθανώς και την κλινική κετοοξέωση.
Μια σχετική μελέτη αποκάλυψε την άμεση σχέση του οινοπνεύματος με την υπερουριχαιμία. Καθημερινή κατανάλωση οινοπνεύματος από 10-14,9 γρ. αυξάνει τον κίνδυνο ουρικής αρθρίτιδας κατά 32%. Καθημερινή κατανάλωση οινοπνευματος από 15 έως 29,9 γρ, 30 έως 40,9 γρ και 50 γρ και πάνω αυξάνει τον κίνδυνο αντίστοιχα σε 49%, 96% και 153%. Φυσικά η κατανάλωση μπύρας πολλαπλασιάζει τους παραπάνω κινδύνους (Choi HK, et al., Lancet. 2004;363:1277-81).

β) Υπερουριχαιμία από υπερβολική κατανάλωση ποτών που περιέχουν φρουκτόζη (περισσότερα από 4 ποτά/ημέρα).

Η αύξηση της παραγωγής του ουρικού οξέος σε αυτές τις περιπτώσεις οφείλεται οφείλεται συνήθως σε παρέμβαση ενός προϊόντος του μεταβολισμού της φρουκτόζης στο μεταβολισμό των πουρινών. Η παρέμβαση αυτή έχει διπλή εξέλιξη, αφενός αυξάνει την μετατροπή του ΑΤΡ σε ινοσίνη και αφετέρου αυξάνει την σύνθεση των πουρινών.

Η μείωση της αποβολής του ουρικού οξέος από τα νεφρά συμβαίνει διότι η φρουκτόζη παρεμβαίνει στη δράση της πρωτείνης μεταφοράς και αποβολής SLC2A9 και την αναστέλλει. Την κατάσταση αυτή την ενισχύουν οι πολλοί πολυμορφισμοί που υφίσταται αυτή καθεαυτή η SLC2A9 ιδιαίτερα σε άτομα που έχουν προδιάθεση για υπερουριχαιμία ή/και ουρική αρθρίτιδα.

γ) Υπερουριχαιμία από χρόνια ασιτία.

1) Απο υπερκαταβολισμό των ενδογενών πουρινών (αύξηση παραγωγής)
2) Από την κέτωση που προκαλεί η ασιτία δημιουργείται οξέωση στα ούρα και το ουρικού οξύ στην αποβολή του ανταγωνίζεται στα σωληνάρια με τα κετονικά σώματα.

δ) Μη ταξινομημένη: ανεπάρκεια του ενζύμου φωσφοφρουκτοκινάση.

ε) Μετά από έντονη άσκηση λόγω αύξησης της καταστροφής κυττάρων και ελαφράς μείωσης της νεφρικής λειτουργίας (μείωση του όγκου του αίματος)

στ) Ανεπάρκεια του ενζύμου αλδολάση Β. Οχι ιδιαίτερα σπάνια κατάσταση του μπορεί να οδηγήσει σε ουρική αρθρίτιδα.
ζ) Νόσος von Gierke.

η) Η ηλικία
Οσο αυξάνεται η ηλικία τόσο αυξάνεται και η πιθανότητα υπερουριχαιμίας διότι αυξάνεται η συχνότητα των συνοδών παθήσεων. Μέχρι την ηλικία των 65 ετών οι διαφορές δεν είναι μεγάλες μετά την ηλικία αυτή η υπερουριχαιμία αυξάνει εντυπωσιακά (Wallace et al.,J Rheum 2004;31(8):1582-1587).

Το πιο σημαντικό συμπέρασμα όλων των παραπάνω είναι ότι τα αίτια της υπερουριχαιμίας στο 90% των περιπτώσεων είναι αποτέλεσμα μειωμένης αποβολής του ουρικού οξέος από τα νεφρά.

Δρ Αχιλλέας Ε.Γεωργιάδης
Ρευματολόγος
www.myoskeletiko.com

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ-Η ομοιοπαθητική παθολογική προσέγγιση των παθήσεων του ήπατος και της χοληδόχου

To ήπαρ είναι το χημικό εργοστάσιο του σώματος. Αποτελείται από 4 λοβούς (δεξιός, αριστερός, τετράπλευρος, κερκοφόρος). Το ήπαρ είναι αγγειοβριθές όργανο και διαθέτει 2 αγγειακά δίκτυα, της σπλαχνικής(πυλαία φλέβα) και της συστηματικής κυκλοφορίας(ηπατική αρτηρία), που καταλήγουν σε κοινή αγγειακή κοίτη, τα ηπατικά κολποειδή τριχοειδή αγγεία, που είναι σε άμεση συνάφεια με τα ηπατοκύτταρα. Το ηπατικό λόβιο, διαμέτρου 1 mm, αποτελεί την ανατομική και λειτουργική μονάδα του ήπατος ,έχει δομή εξαγώνου,οι πλευρές του οποίου αφορίζονται από τα κολπώδη τριχοειδή, ενώ σε κορυφές του εντοπίζονται τα πυλαία διαστήματα.





Κατ’αυτό τον τρόπο η αιμάτωση είναι διπλή και διακρίνεται στην θρεπτική (ηπατική αρτηρία-κύρια πηγή οξυγόνωσης) και στην λειτουργική(πυλαία φλέβα,η οποία μεταφέρει βιοχημικό υλικό από σπλάγχνα της κοιλίας προς το ήπαρ για επεξεργασία). Σημειωτέον ότι η πυλαία φλέβα καλύπτει το 80% της αιμάτωσης του ήπατος και το 40% της οξυγόνωσής του. Η απαγωγός κυκλοφορία του αίματος γίνεται με τις 3 ηπατικές φλέβες(δεξιά, μέση και αριστερή) που εκβάλλουν στην κάτω κοίλη φλέβα.

Η εκφορητική οδός του ήπατος διακρίνεται σε ενδοηπατική και εξωηπατική μοίρα. Η ενδοηπατική μοίρα αποτελείται από τα
χοληφόρα τριχοειδή και απο τους περιλόβιους και μεσολόβιους χοληφόρους πόρους. Η εξωηπατική μοίρα αποτελείται απο τον κοινό ηπατικό πόρο, τον κυστικό πόρο, απο την χοληδόχο κύστη και τον χοληδόχο πόρο.

Η πλέον απλή και ταυτόχρονα σημαντικής αξιοπιστίας διαγνωστική απεικονιστική μέθοδος για τη μελέτη της δομής του ήπατος, της χοληδόχου κύστης και των χοληφόρων οδών είναι το Υπερηχογράφημα(US), ενώ η πλέον ακριβής μορφολογική μελέτη της αρχιτεκτονικής του ηπατικού ιστού (ηπατικά λοβια, πυλαια διαστήματα.κτλ) επιτυγχάνεται με την ιστολογική εξέταση μιας αντπροσωπευτικής βιοψίας ήπατος.Η διαγνωστική εκτίμηση της λειτουργικότητας του ήπατος, της χοληδόχου κύστης και των χοληφόρων γίνεται με ορισμένες βιοχημικές αιματολογικές εξετάσεις. Συνήθως η μελέτη σε εξωνοσοκομειακούς ασθενείς ολοκληρώνεται με το υπερηχογάφημα και τις βιοχημικές εξετάσεις.
Το ήπαρ καταβολίζει τα περισσότερα φάρμακα και κάθε φάρμακο μπορεί να παρουσιάσει ηπατοτοξικότητα,που εκδηλώνεται πλέον πρώιμα από την άνοδο των τρανσαμινασών (SGOT,SGPT)στο αίμα και μπορεί να οδηγήσει σε αλλοιώσεις τύπου χρόνιας ηπατίτιδας με όλα τα πιθανά συνεπακόλουθα.Για αυτό το λόγο, σε κάθε περίπτωση παρατεταμένης χορήγησης μιας οποιασδήποτε φαρμακευτικής αγωγής, είναι επιβεβλημένο να υποστηρίζεται η αποτοξινωτική λειτουργία του ήπατος με ειδικά ομοιοπαθητικά σκευάσματα, που αποκαλούνται στην ομοιοπαθητική ορολογία «ηπατικά».

Η κλινική ομοιοπαθητική θεραπευτική, η οποία δίνει πρώτιστα έμφαση στην παθολογία των ιστών και οργάνων, έχει συχνά ουσιαστικά αποτελέσματα σε ένα ευρύ φάσμα διαταραχών ήπατος-χοληδόχου κυστης-χοληφόρων.Ο προσανατολισμός της κινείται κυρίως προς την αποκατάσταση της βατότητας των χοληφόρων, ενδοηπατικών και εξωηπατικών, στην βελτίωση της ποιότητας της χολής ώστε να αποτρέπεται ο σχηματισμός ιζημάτων (χολικής λάσπης) και εναποθέσεων(κρυστάλλων αλάτων για σχηματισμό λίθων, χοληστερίνης για σχηματισμό πολυπόδων,κ.α),στην βελτίωση του μικροπεριβάλλοντος των ηπατοκυττάρων ώστε να διευκολύνεται η κυκλοφορία του συστήματος της πυλαίας και στην ενίσχυση και αποκατάσταση της λειτουργικότητας αυτών των ίδιων των ηπατοκυττάρων.

Οι συνηθέστερες παθήσεις και διαταραχές του ήπατος και της χοληδόχου κύστης, στις οποίες μπορεί να εφαρμόζεται ομοιοπαθητική παράλληλα με την ενδεικνυόμενη αντιμετώπιση από τον ειδικό ιατρό και με τον απαιτούμενο για κάθε περίπτωση εργαστηριακό έλεγχο, είναι:

-Χρόνια ηπατίτιδα(αιτιολογίας ιογενούς, φαρμακευτικής, τοξικής ,αυτοάνοσης, αλκοολικής,κ.α),η οποία συχνά οδηγεί σε κίρρωση του ήπατος
-Χρόνια Χολοκυστίτιδα
- Λιθίαση της Χοληδόχου κύστης, εφόσον δεν επιβάλλεται άμεση χειρουργική αντιμετώπιση και ακολουθείται συντηρητική αγωγή
-Λιπώδης διήθηση του ήπατος
-Κίρρωση. Η κίρρωση του ήπατος αναφέρεται σε διαταραχή της αρχιτεκτονικής του ήπατος που χαρακτηρίζεται από διάχυτη ίνωση και παρουσία αναγεννητικών όζων. Η κίρρωση του ήπατος επιπλέκεται από εκδηλώσεις πυλαίας υπέρτασης και ηπατικής ανεπάρκειας.
-Κακοήθη νεοπλάσματα του ήπατος. Περισσότερες από το 90% των περιπτώσεων ηπατοκυτταρικού καρκίνου (ΗΚΚ)αναπτύσσονται σε κιρρωτικό ήπαρ, αποτελώντας την κυριότερη αιτία θανάτου σε κιρρωτικούς ασθενείς.Τα κακοήθη αυτά νεοπλάσματα, πρωτοπαθή ή μεταστατικά, είναι συνήθως ανεγχείρητα και η αγωγή είναι αποκλειστικά ανακουφιστική και συντηρητική.

Ένα από τα μεγάλα πλεονεκτήματα της Ομοιοπαθητικής είναι ότι μπορεί να χρησιμοποιείται ακόμα και σε ασθενείς με εκτεταμένες βλάβες του ήπατος, χωρίς να υπεισέρχεται ο παραμικρός κίνδυνος ηπατοτοξικότητας,αλλά και χωρίς να υπάρχει ο παραμικρός κίνδυνος αλληλεπίδρασης με τυχόν ταυτόχρονα χορηγούμενα κλασσικά φάρμακα ή υπερδοσολογίας λόγω προχωρημένης ηπατικής ανεπάρκειας.

Δρ.Τάσος Βαρθολομαίος
Iατρός,PhD,MFHom
e-mail: pathan@otenet.gr

ΓΑΣΤΡΕΝΤΟΛΟΓΙΑ-Καρκίνος του παχέος εντέρου και Πρόληψη

Ο καρκίνος του παχέος εντέρου εμφανίζεται κατά κύριο λόγο στις δυτικές κοινωνίες και αποτελεί την τρίτη συχνότερη μορφή καρκίνου σε όλο τον κόσμο, με 1.000.000 νέα περιστατικά κάθε χρόνο. Η επίπτωση στα δύο φύλα είναι παρόμοια, με πιθανότητα εμφάνισης της νόσου 5-6% κατά τη διάρκεια της ζωής ενός ατόμου. Στην Ελλάδα, ο αριθμός των ατόμων που διαγιγνώσκονται με καρκίνο του παχέος εντέρου ανέρχεται στις 3.000 ετησίως, ενώ ταυτόχρονα η χώρα μας διατηρεί το χαμηλότερο ποσοστό θνησιμότητας από την νόσο ανάμεσα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο καρκίνος του παχέος εντέρου είναι ένας κακοήθης όγκος που αναπτύσσεται στην εσωτερική επιφάνεια του παχέος εντέρου. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η ανάπτυξη του οφείλεται σε πολύποδες, κυρίως αδενωματώδεις, οι οποίοι είναι καλοήθεις όγκοι που μπορούν να εξελιχθούν σε καρκίνο αν δεν εντοπιστούν και αφαιρεθούν έγκαιρα.

Στην παθογένεια του καρκίνου του παχέος εντέρου εμπλέκονται τόσο γενετικοί όσο και περιβαλλοντικοί παράγοντες. Το οικογενειακό ιστορικό κατέχει σημαντικό ρόλο στην προδιάθεση της νόσου. Συγκριτικά με τον γενικό πληθυσμό, o κίνδυνος διπλασιάζεται όταν κάποιος συγγενής 1ου βαθμού έχει προσβληθεί από τη νόσο και μάλιστα σε μικρή ηλικία και ακόμα περισσότερο αν έχουν νοσήσει πάνω από 2 συγγενείς 1ου βαθμού. Η οικογενής αδενωματώδης πολυποδίαση, το σύνδρομο Peutz – Jeghers (αμαρτωματώδεις πολύποδες), το σύνδρομο κληρονομικού καρκίνου Lynch I (προδιάθεση για καρκίνο παχέος εντέρου) και Lynch II (προδιάθεση για καρκίνο των ωοθηκών, του μαστού και του παχέος εντέρου) αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισής του, όπως επίσης και τα φλεγμονώδη νοσήματα του εντέρου, Ελκώδης και Crohn κολίτιδα.

Όσον αφορά στους περιβαλλοντικούς παράγοντες η καθιστική ζωή, το κάπνισμα, το αλκοόλ και κυρίως η κακή διατροφή, ιδιαίτερα με την κατανάλωση κεκορεσμένων λιπαρών τροφών όπως το κόκκινο κρέας, συσχετίζονται με την εμφάνιση του καρκίνου του παχέος εντέρου.

Αντίθετα, μία ισορροπημένη διατροφή που περιλαμβάνει πλούσια κατανάλωση σε φυτικές ίνες, ελαιόλαδο, ασβέστιο, βιταμίνη D και κεκορεσμένα λιπαρά Ω3 μπορεί να παρέχει προστασία στην ανάπτυξη της νόσου. Ανασταλτικό παράγοντα στην εκδήλωση της, μπορεί να αποτελέσει και η χρήση ορισμένων φάρμακων, όπως η ασπιρίνη, τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη (ιβουμπροφαίνη, ναπροξένη, σελεκοξίμπη), οι στατίνες (φάρμακα για την χοληστερίνη), καθώς και τα οιστρογόνα και η προγεστερόνη που λαμβάνονται από τις γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση. Σύμφωνα με τελευταίες μελέτες και τα προβιοτικά τείνουν να έχουν ευεργετική επίδραση στην ανθρώπινη υγεία βελτιώνοντας την εντερική χλωρίδα, ενισχύοντας το ανοσολογικό συστήματα και αδρανοποιώντας κάποιες καρκινογόνες ουσίες.

Ο καρκίνος του παχέος εντέρου είναι μία νόσος που μπορεί να προληφθεί με την εφαρμογή μέτρων και προγραμμάτων προληπτικού ελέγχου του πληθυσμού τα οποία, λόγω των οικονομικών συγκυριών, υστερούν στην χώρα μας. Η πρωτοβάθμια και η δευτεροβάθμια πρόληψη, όπως και ο προληπτικός έλεγχος για την έγκαιρη διάγνωση, μπορούν να βελτιώσουν την αποτελεσματικότερη έκβαση της νόσου. Τα κυριότερα συμπτώματα που πρέπει να οδηγήσουν σε περαιτέρω ιατρικό έλεγχο, χωρίς να σχετίζονται απαραίτητα με τον καρκίνο του παχέος εντέρου είναι: η απώλεια αίματος με τα κόπρανα, οι αλλαγές στις συνήθειες του εντέρου (διάρροια, δυσκοιλιότητα, πολύ λεπτά κόπρανα) χωρίς να έχουν προηγηθεί διαιτητικές μεταβολές, το αίσθημα ατελούς αφόδευσης, η αναιμία, η εύκολη κόπωση, τα διάχυτα κοιλιακά άλγη και η απώλεια βάρους και όρεξης.

Εξαιρετικά σημαντική επίδραση στην πρωτοβάθμια πρόληψη έχει η αλλαγή των παραγόντων κινδύνου που σχετίζονται με την διατροφή και τον τρόπο ζωής. Είναι χαρακτηριστικό ότι για άτομα με Δείκτη Μάζας Σώματος πάνω από 25, ο κίνδυνος εμφάνισης του καρκίνου του παχέος εντέρου είναι 1,5 φορά μεγαλύτερος ενώ η αύξηση της φυσικής δραστηριότητας μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο στο μισό.

Σύμφωνα με τις Αμερικάνικες και Ευρωπαϊκές κατευθυντήριες οδηγίες, αλλά και τις οδηγίες της Ελληνικής Γαστρεντερολογικής Εταιρείας, σε προληπτικό έλεγχο πρέπει να υποβάλλεται όλος ο πληθυσμός μετά την ηλικία των 50 ετών, με ετήσια εξέταση για ανίχνευση λανθάνουσας απώλειας αίματος στα κόπρανα και ορθοσειγμαειδοσκόπηση/ κολονοσκόπηση κάθε πέντε χρόνια. Σε περίπτωση οικογενειακού ιστορικού με καρκίνο παχέος εντέρου, οι οδηγίες συνιστούν ανάλογο προληπτικό έλεγχο και σε άτομα κάτω των 40 ετών, ενώ συγκεκριμένο πρωτόκολλο παρακολούθησης πρέπει να ακολουθούν ειδικές κατηγορίες ασθενών με γενετικά σύνδρομα, φλεγμονώδη νοσήματα του εντέρου και αδενωματώδεις πολύποδες.

Η πρόληψη της νόσου επιτυγχάνεται με την δυνατότητα ανίχνευσής της σε πρώιμα στάδια, ακόμα και με την απουσία συμπτωμάτων. Η ετήσια επανάληψη της διαδικασίας ανίχνευσης αιμοσφαιρίνης στα κόπρανα, αποδεικνύεται από μελέτες ότι μπορεί να επιτύχει μείωση θνητότητας 15-35%. Είναι μία απλή διαδικασία με την χρήση ειδικών ταινιών σε 3 διαδοχικά δείγματα, που μπορεί να γίνει από τον χρήστη στο σπίτι του με μικρό κόστος, χωρίς να χρειάζεται να ακολουθήσει προηγουμένως κάποιο συγκεκριμένο διαιτολόγιο.

Σε περίπτωση θετικού αποτελέσματος, ο έλεγχος πρέπει να συνδυάζεται με ορθοσιγμοειδοσκόπηση ή ολική κολονοσκόπηση, η οποία αποτελεί την μοναδική εξέταση που μπορεί να εντοπίσει οποιαδήποτε βλάβη, παρέχοντας την δυνατότητα λήψης βιοψιών από το εσωτερικό του εντέρου, και να θεραπεύσει (με την αφαίρεση πολυπόδων) όπου αυτό είναι δυνατό.

Η θεραπεία του καρκίνου του παχέος εντέρου είναι κατ’εξοχήν χειρουργική με επικουρική την χημειοθεραπεία και την ακτινοβολία (για κακοήθειες του ορθού)

Πολύ ελπιδοφόρο είναι το μέλλον στον έλεγχο των κοπράνων για γενετικές ανωμαλίες (DNA) μαζί με τις πολλά υποσχόμενες νέες ενδοσκοπικές τεχνικές, (μεγενθυτική χρωμοενδοσκόπηση, NBI κολονοσκόπηση) με την δυνατότητα πρωιμότερης ανίχνευσης του καρκίνου του παχέος εντέρου και διαφοροδιάγνωσης από έναν καλοήθη πολύποδα, με μεγαλύτερο όμως κόστος για τον ασθενή.

Μαριάννα Χρονάκη
Ειδικός Γαστρεντερολόγος – Ηπατολόγος, MD

Σημάδια ότι βρίσκεσαι σε (πολύ) λάθος σχέση

Το μακρινό 1992, ο Ρομάν Πολάνσκι είχε κάνει μια ταινία που θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία. Λεγόταν τα Μαύρα Φεγγάρια του Έρωτα (ή Bitter Moon, αν προτιμάτε τον original τίτλο) και θα είχε απαλλάξει τις ανθρώπινες κοινωνίες από ένα σωρό σύνδρομα-κατάλοιπα καταστροφικών σχέσεων.

Επειδή, απ’ ό,τι φαίνεται, έχουμε πολύ χρόνο να διανύσουμε μέχρι τα ανά τον κόσμο υπουργεία παιδείας να συνειδητοποιήσουν ότι τα ψυχικά τραύματα που μπορεί να σου αφήσει μια τέτοια σχέση έχουν απείρως περισσότερες εφαρμογές στην καθημερινή ζωή από τα μιτοχόνδρια ή τα ευκλείδεια διανύσματα που επιμένουν να μας εξηγούν, ας πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας.

Ξεκινώντας από το…

Τι θα πει λάθος σχέση;

Παρά την ευρύτατα διαδεδομένη αντίληψη, «λάθος» δεν είναι μόνο εκείνη η σχέση που είναι καταδικασμένη να αποτύχει –που σε πέντε, δέκα, δεκαπέντε μήνες θα χωρίσετε και θα καταλήξεις στα πατώματα αγκαλιά με αλκοόλ, παγωτά και χαρτομάντιλα.

Για την ακρίβεια, αυτό το σενάριο είναι πολλές φορές περισσότερο θεμιτό (και λιγότερο λάθος) από εκείνο που σε όρους ψυχολογίας θα περιγράφαμε ως σχέση που κάνει κακό στην ψυχοσύνθεση του ενός ή και των δύο εμπλεκομένων.

Μην κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε: Σίγουρα θυμάστε το παράδειγμα «εκείνου του γνωστού σας» που ήταν τρελά ερωτευμένος και ταυτόχρονα τρελά δυστυχισμένος (αλλά αυτό το δεύτερο το βλέπατε μόνο εσείς κι οι υπόλοιποι φίλοι του) σε μια σχέση του. Ήταν εκείνος που περνούσε μια μέρα τον μήνα στα ουράνια και τις υπόλοιπες στην κόλαση, που μάλωνε/ έκλαιγε/ φώναζε/ έπεφτε σε κατάθλιψη κάθε τρεις μέρες, αλλά δεν έλεγε να χωρίσει.

Γιατί; Πρώτον, γιατί είπαμε, ήταν τρελά ερωτευμένος. Και δεύτερον, αν τον ρωτούσες, θα σου έλεγε «μα είμαστε τέλεια όταν δεν [συμπληρώστε εδώ όλες τις αιτίες καυγά, όλα τα δράματα και όλες τις απαίσιες συμπεριφορές από εκείνο που θεωρούσε ‘το έτερό του ήμισυ’]».

Διαβάζοντας αλάνθαστα σημάδια

Αφού ξεκαθαρίσαμε ότι, με λίγα λόγια, «λάθος» είναι η σχέση που σου κάνει κακό, που σε ρίχνει ψυχολογικά, ή που τη μια σε ανεβάζει σε ροζ συννεφάκια και την άλλη σε ρίχνει σε ανήλιαγα τάρταρα, ας δούμε πώς θα καταλάβετε ότι έχετε πέσει στην παγίδα –και πρέπει να αρχίσετε επειγόντως να ψάχνετε την έξοδο, πριν καταλήξετε στο αναπηρικό καροτσάκι του πρωταγωνιστή της ταινίας του Πολάνσκι που λέγαμε στην αρχή.

- Οι φίλοι σας έχουν αρχίσει να κάνουν διακριτικές παραινέσεις του τύπου «βρε παιδί μου, αφού δεν περνάτε καλά όταν είστε μαζί, μήπως να πάρετε για λίγο τις αποστάσεις σας;».

- Ή λιγότερο διακριτικές, του τύπου «πώς είναι δυνατόν να μην το βλέπεις ότι αυτός ο άνθρωπος σου *λέξη που κόπηκε από τη λογοκρισία* την ψυχολογία;».

- Σκέφτεστε πριν μιλήσετε μπροστά του, ή «στρογγυλεύετε» την άποψή σας για να ταιριάζει περισσότερο με την δική του.

- Αναζητάτε συχνά τρόπους να κερδίσετε θετικά σχόλια από πλευράς του, τα οποία είναι εξαιρετικά σπάνια.

- Ανησυχείτε συνεχώς για το τι θα σκεφτεί για εσάς, πώς θα πάρει κάτι που είπατε/ κάνατε/ διηγηθήκατε για τη μέρα σας. Με αποτέλεσμα σταδιακά να μιλάτε όλο και λιγότερο, ή να κρύβετε πράγματα, σκέψεις και απόψεις που πιστεύετε ότι δεν θα εγκρίνει.

- Σκέφτεστε ή λέτε συχνά «είμαστε τέλεια όταν δεν [συμπληρώστε εδώ αιτία καυγάδων]».

- Όταν σκέφτεστε τη σχέση σας, εστιάζετε στα θετικά σημεία της και αρνείστε πλήρως, ακόμα και στον εαυτό σας, τα αρνητικά.

- Στεναχωριέστε εξαιτίας του (ή για να το θέσουμε ευγενικότερα, για κάποιο λόγο που σχετίζεται μαζί του) μια φορά τον μήνα, ή συχνότερα.

- Αποφεύγετε να συζητήσετε μαζί του τα θέματα της σχέσης σας που σας στεναχωρούν.

- Ρίχνετε στον εαυτό σας το φταίξιμο για την συμπεριφορά του.

- Προσπαθείτε να είστε τέλειοι στα πάντα, επειδή φοβάστε την κριτική του.

- Έχετε πιάσει τουλάχιστον μία φορά τον εαυτό σας να χαίρεται που εκείνος στεναχωρήθηκε με κάτι. Μετά βέβαια απωθήσατε την σκέψη στο πυρ το εξώτερο, και δεν το παραδεχτήκατε ποτέ σε κανέναν.

- Περνάτε διαστήματα «έκλαμψης» κατά τα οποία είστε τόσο ευτυχισμένοι όσο τον πρώτο καιρό που ερωτευτήκατε. Τα οποία διαστήματα ποτέ δεν κρατούν πολύ.

- Έχετε πάρει τουλάχιστον μία φορά στο παρελθόν την απόφαση να χωρίσετε, αλλά ξαναγυρίσατε.

- Η σχέση σας μοιάζει περισσότερο με εμμονή: Επισκιάζει όλους τους άλλους τομείς της ζωής σας, είναι ο μόνος παράγοντας από τον οποίο εξαρτάται η διάθεσή σας, είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτεστε όταν ξυπνάτε και το τελευταίο πριν κοιμηθείτε.

Πηγή: in2life.gr

Κρυολογούν ο σκύλος και η γάτα;

Όχι, οι τετράποδοι δεν κρυολογούν όπως εμείς. Ωστόσο, τα συμπτώματα που θυμίζουν ανθρώπινο κρυολόγημα μπορεί να σημαίνουν κάτι σοβαρό και θα χρειαστούν οι γνώσεις του κτηνιάτρου.

Βήχας, φτέρνισμα ή λίγες μυξούλες, και είμαστε σίγουροι ότι ο τετράποδος σύντροφός μας έχει κρυολογήσει. Τον αντιμετωπίζουμε σαν παιδάκι που συναχώθηκε και χρειάζεται ζέστη και θαλπωρή. Όμως, στους σκύλους και στις γάτες δεν υπάρχει κρυολόγημα. Πέρα από το ότι είναι πλάσματα προικισμένα από τη φύση με αντοχές, το δέρμα τους δεν έχει πόρους, επομένως δεν κρυώνουν και δεν ιδρώνουν. Η άδηλος αναπνοή -που σ’ εμάς γίνεται από το δέρμα- σ’ αυτά γίνεται από το στόμα, γι’ αυτό με τη ζέστη λαχανιάζουν. Αν λοιπόν θέλετε να τους φορέσετε ένα ρουχάκι, αυτό θα είναι για ντεκόρ και όχι για το κρύωμα. Το πολύ-πολύ να το χρειαστεί ένα μικρόσωμο και κοντότριχο σκυλί, όπως το Τσιουάουα. Κάποιοι θα φέρουν αντίρρηση λέγοντας ότι το σκυλί τρέμει από το κρύο μετά το κούρεμα. Όμως, το τρέμουλο προέρχεται από την έλλειψη του φορτίου που το ζώο είναι συνηθισμένο να έχει, γι’ αυτό και σε λίγες ημέρες ή ώρες συνηθίζει.

Επομένως, συμπτώματα όπως ο βήχας, τα ρινικά εκκρίματα ή το φτέρνισμα ίσως σημαίνουν σοβαρές ασθένειες, στις οποίες το κατοικίδιό μας δεν θα μπορέσει να αντεπεξέλθει χωρίς τη βοήθεια κτηνιάτρου.

Ο σκύλος

• Τον πιο πειστικό συνδυασμό συμπτωμάτων κρυολογήματοςπροκαλεί η λοιμώδης τραχειοβρογχίτιδα, με βήχα, φτέρνισμα και ρινικές εκκρίσεις. Παλιά λεγόταν «νόσος του κυνοκομείου» (kennel cough), γιατί εμφανιζόταν όπου συγχρωτίζονταν πολλά ζώα. Μπορεί να εξελιχθεί σε πνευμονία και να αποβεί μοιραία.
• «Συνάχι» θυμίζει η ρινίτιδα. Με ρινική καταρροή, καμιά φορά από το ένα ρουθούνι, συχνά αποτελεί σύμπτωμά της. Μπορεί να συνοδεύεται από λίγο αίμα και ηχηρή αναπνοή. Προκαλείται από βακτήρια ή μύκητες που δεν έχουν σχέση με το κρύο.
• Το βήχα ως κύριο σύμπτωμα έχουν πολλές ασθένειες, συχνά σοβαρές, όπως η διροφιλαρίαση. Ο βήχας της διροφιλαρίασης γίνεται εντονότερος στις μεταβολές της θερμοκρασίας και στην υγρασία. Bήχα σαν κρώξιμο πάπιας προκαλεί η σύμπτωση των τοιχωμάτων της τραχείας. Βήχα και συχνά δύσπνοια φέρνουν οι ασθένειες του κατώτερου αναπνευστικού, όπως η βρογχοπνευμονία.
• Τέλος, αν βήχει ή φτερνίζεται, αυτό μπορεί να οφείλεται σε αλλεργία ή σε τροφή που έχει σταθεί στο λαιμό του ή σε ξένο σώμα που έχει μπει στο ρουθούνι του, οπότε παρουσιάζεται συχνά και βλεννώδες έκκριμα.

Η γάτα

• Φτέρνισμα, δάκρυα στα μάτια, πράσινη βλέννα, επιπεφυκίτιδα και βήχας είναι συμπτώματα της ρινοτραχειίτιδας – της συνηθέστερης φλεγμονής του ανώτερου αναπνευστικού των γατιών. Παρουσιάζει έξαρση το χειμώνα και χρειάζεται σωστή αντιβίωση για να μην επιστρέψει. Παρόμοια συμπτώματα έχουν οι καλυκοϊοί, δημιουργώντας και έλκη στη γλώσσα.
• Ηπιότερα συμπτώματα ρινίτιδας και επιπεφυκίτιδαςπροκαλεί η χλαμιδοφίλωση.
• Δυνατό φτέρνισμα και βλέννες (με διασπορά ρινικού εκκρίματος) είναι συμπτώματα του συνδρόμου χρόνιας ρινίτιδας – παραρρινοκολπίτιδας. Προέρχεται από ρινοτραχειίτιδα που δεν έχει θεραπευτεί. Ρινίτιδα με αρκετό ρινικό έκκριμα μπορεί, όμως, να δημιουργήσουν και οι μύκητες.
• Συμπτώματα κρυολογήματος μπορεί, επίσης, να προκαλέσουν οι αλλεργίες, τα νεοπλάσματα της ρινικής κοιλότητας ή ξένο σώμα που έχει σφηνωθεί στο λαιμό ή στο ρουθούνι της.

* Ευχαριστούμε τις κτηνιάτρους Πόπη Μαρούλη και Χρύσα Σίμου για τις πολύτιμες πληροφορίες τους.

Πηγή: trihes.gr

Μάθετε τις 5 πιο επικίνδυνες τροφές για την υγεία του σκύλου σας

Μήπως έχετε την κακή συνήθεια να ταïζετε τον τετράποδο φίλο σας από το πιάτο σας ή γενικώς να του δίνετε ό,τι τρώτε και εσείς; Μήπως τελικά του κάνετε περισσότερο κακό απ΄ ότι νομίζετε; Μάθετε από ποιες τροφές πρέπει να τον κρατήσετε… μακριά και αποφύγετε κάθε δυσάρεστη έκπληξη με την υγεία του.
1.Σοκολάτα: Μπορεί να είναι γευστικότατη και να σας δίνει ενέργεια αλλά δεν ισχύει το ίδιο και για το σκυλάκι σας. Η σοκολάτα περιέχει καφεΐνη και θεοβρωμίνη που πολύ γρήγορα μπορούν να του προκαλέσουν αδιαθεσία ( εμετός, διάρροια κ.α.).

2.Ροφήματα: Προτιμήστε να το δροσίζετε μόνο με νεράκι καθώς ροφήματα όπως το τσάι, ο καφές, η σόδα και τα αναψυκτικά θα το αναστατώσουν! Ένα μπολ με δροσερό νερό θα το ικανοποιήσει απόλυτα.

3.Ζύμη από ψωμί: Αν συνηθίζετε να ζυμώνετε το δικό σας σπιτικό ψωμί πρέπει να είστε ιδιαίτερα προσεκτικές με την καθαριότητα. Ένα κομματάκι ωμής ζύμης που πιθανότατα μπορεί να δοκιμάσει το σκυλάκι σας από το πάτωμα, θα του δημιουργήσει έντονες ενοχλήσεις στην κοιλιά του.

4.Κόκαλα: Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι το ροκάνισμά τους αποτελεί την αγαπημένη του συνήθεια, απλά δείξτε κάποια προσοχή. Κρατήστε τα κόκαλα (και ειδικά αυτά του κοτόπουλου) μακριά από αυτό, καθώς είναι επικίνδυνο να πνιγεί. Μπορεί επίσης, κάποιο κομματάκι να σπάσει και να του δημιουργήσει εσωτερική αιμορραγία.

5.Αλκοόλ: Δείξτε ιδιαίτερη προσοχή, όταν στο χώρο κυκλοφορούν οινοπνευματώδη ποτά. Ο μικρός σας φίλος μπορεί άθελά του να δοκιμάσει μία μικρή ποσότητα αλκοόλ που έπεσε στο πάτωμα και αργά ή γρήγορα να χάσει την όρεξή του!

Πηγή: queen.gr